Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Κάτω από τη μάσκα που φοράς...

                                                                            ...πόσες ακόμα κρύβεις...;;;


  " Όπως ξέρουμε, όλοι μας φοράμε μάσκες και έρχεται κάποια στιγμή που δεν μπορούμε να τις βγάλουμε χωρίς να ξεκολλήσουμε μαζί τους κι ένα κομμάτι από το πετσί μας "   
   
     Ποιος είπε ότι πρέπει να' ναι απόκριες για να φορέσεις μάσκα; Κάποιοι από εμάς εξακολουθούν να τις φοράνε όλο το χρόνο... Τις κουβαλάνε μαζί τους, πάντα και παντού και οι περισσότεροι δεν τις αποχωρίζονται ποτέ...
     Ευτυχώς στο εμπόριο υπάρχουν μάσκες για όλα τα γούστα και όλες τις ανάγκες... Μπορείς να φορέσεις τη μάσκα του "καλού παιδιού" ή αυτήν που σε κάνει να φαίνεσαι ότι νοιάζεσαι πολύ για τους άλλους... Υπάρχει ακόμη η μάσκα του δήθεν ερωτευμένου, του αθεράπευτα ευαίσθητου, του φοβερά ψαγμένου αλλά και αυτή του δήθεν φίλου δεν είναι άσχημη... Κι αν τυχόν βαρεθείς να δείχνεις το ίδιο πρόσωπο κάθε φορά, μπορείς να πάρεις τρεις-τέσσερις να' χεις να αλλάζεις... Αμέ!!!
     Στις μέρες μας κανονικά θα έπρεπε αντί να ρωτάς " τι θα φορέσεις;" να ρωτάς "τι θα ντυθείς;"
     Οι επιλογές είναι άπειρες. Μπορείς να ντυθείς κατά προτίμηση :
  • Γκόμενος/α
  • Χαλαρός και άνετος
  • Πολλά βαρύς
  • Μυστηριώδης και αινιγματικός
  • Τρυφερός και συμπονετικός
  • Φίλος-κολλητός
  • Ο έχω-για-όλους-μια-καλή-κουβέντα-να-πω
Ή μπορείς απλώς να ρίξεις μια μοναδική, ανεπανάληπτη και αξιολάτρευτη προσωπικότητα στους ώμους...
     Επιτρέπονται δε και οι συνδυασμοί ( το γνωστό mix & match που λένε). Από τα best sellers μας : Ωραίος και μοιραίος ως βασικό, με έναν αέρα γοητείας, επικής προϊστορίας, ένα touch κουλτούρας, ένα ψήγμα αλητείας και άφθονες δόσεις χιούμορ γιατί είσαι πολύυυ άνετος... Εννοείται...

     Μια "μάσκα" έρχεται να καλύψει τις πτυχές του χαρακτήρα μας που δεν θέλουμε να δείξουμε στους άλλους, από ανασφάλεια, φόβο ή ντροπή. Μας κάνει να φαινόμαστε καλύτεροι και πιο ενδιαφέροντες και μας βοηθά να ξεγελάσουμε και να παραπλανήσουμε τους άλλους. Όπως και να' χει, κρύβει την αλήθεια για το τι πραγματικά είμαστε...
     Το ερώτημα είναι: γιατί κάποιοι θέλουν τόσο απεγνωσμένα να κρύψουν αυτό που είναι;;; Και γιατί τους τρομάζει τόσο η ιδέα του να είναι απλώς ο εαυτός τους;;;
     Φοβούνται να αποκαλύψουν τις αδυναμίες τους για να μην πληγωθούν; Νομίζουν ότι θα φάνε πόρτα από τους άλλους; Πιστεύουν ότι δε θα πετύχουν τον στόχο τους αν δεν υποκριθούν έναν ψεύτικο εαυτό; Αρέσκονται να παίζουν με τις αντιδράσεις (και την υπομονή...) των άλλων ή μήπως τελικά απλώς είναι τόσο σκατοχαρακτήρες που θα'πρεπε να θεωρείται παράνομο;;;
     Κάπου διάβασα ότι η κοινωνία είναι ένας χορός μεταμφιεσμένων όπου όλοι κρύβουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα και ταυτόχρονα τον αποκαλύπτουν κρυπτόμενοι... Κι αυτό γιατί συνήθως αυτά που προδίδονται από μόνα τους είναι πολύ περισσότερα από αυτά που προσπαθούμε να κρύψουμε... Κι όταν έρθει τελικά η ώρα που οι μάσκες πέφτουν, εκεί είναι που ξεκινά το πραγματικό καρναβάλι!!!
     Πραγματικά δε μπορώ να περιγράψω το πόσο βαρέθηκα τους ανθρώπους που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, προσπαθώντας να παραμυθιάσουν πρώτα τον εαυτό τους και μετά τους άλλους... Στην τελική, ποιος είσαι και πού πας; Παρ'το απόφαση ότι είσαι αυτός που είσαι και μάλλον πας γυρεύοντας...

     Ένα είναι σίγουρο: Αν όσοι "παίζουν ρόλους" γνώριζαν το πόσο ατάλαντοι είναι, ο κόσμος θα είχε πολύ λιγότερες τραγικές φιγούρες για να διασκεδάζει! Κάτι είναι κι αυτό...




3 σχόλια:

  1. Kαλησπέρα!
    Παρακολουθώ όσα γράφεις και μου αρέσουν πολύ. Ωστόσο αναφορικά με αυτό, ναι μεν ισχύει αυτό περί του χορού μεταμφιεσμένων , απλά υποκρύπτεται πίσω από σπουδαίας σημαντικότητας καταστάσεις. Τα παραπάνω που αναφέρθηκαν -μάσκα φίλου, μάσκα ερωτευμένου κλπ- έχουν να κάνουν με τα λάθη που όλοι ανεξαιρέτως έχουμε κάνει! Επιπρόσθετα, ποιός μπορεί να εκθέτει τον εαυτό του και να τον ανοίγει εύκολα; Δεν υπάρχει νόημα να συμβαίνει αυτό! Ανοιγόμαστε σε ελάχιστους ανθρώπους.. Οι υπόλοιποι απλά γνωρίζουν κάποια επιφανειακά μας χαρακτηριστικά. Στο κάτω κάτω μην ξεχνάμε, όλοι είμαστε πολύπλευρες οντότητες! Δεν είναι κατακριτέο. Ούτε τα λάθη που κάποιος κάνει και μας πληγώνει έχουν να κάνουν με υποκρισία, μα με την ανθρώπινη φύση η οποία όμως πλέον υπόκειται στο συστημικό συνήθειο να μισούμε να κάνουμε λάθη... Υποκειμενικά μιλώντας... Τι λες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου Κωνσταντίνα! Χαίρομαι που σ αρέσουν τα κείμενά μου και ακόμα περισσότερο που σχολιάζεις και τα αναλύεις και από τη δική σου οπτική!
    Είναι γεγονός ότι όλοι λίγο-πολύ φοράμε μάσκες, από ανασφάλεια ή φόβο όπως ανέφερα και πιο πάνω, πράγμα απολύτως ανθρώπινο αφού πρόκειται για μια φυσιολογική αν θες άμυνα. Η ανασφάλεια είναι μέσα σε όλες τις ψυχές των ανθρώπων, όπως και η ανάγκη για αποδοχή... Το θέμα είναι ότι κάποιοι από εμάς το παρακάνουν με τις μεταμφιέσεις! Σε αυτούς ακριβώς απευθύνεται το κείμενό μου... Στα άτομα που συνηθίζουν να κρύβονται όχι μόνο από τους άγνωστους αλλά και από τους γνωστούς, που φοράνε μάσκες όχι μέχρι να πέσουν οι δικές τους αντιστάσεις αλλά μέχρι να πέσουν οι δικές σου! Σε άτομα που αλλιώς συστήνονται σε σένα και αλλιώς στον άλλον, βλέποντας και αποφασίζοντας πότε τους παίρνει να παίξουν το ρόλο τους και πότε να κάτσουν φρόνιμα στο καμαρίνι... Κυρίως όμως, σε εκείνους που η μάσκα τους έχει γίνει τόσο συνήθεια που δεν είσαι σίγουρος ποιο είναι εν τέλει το αληθινό τους πρόσωπο... Και το χειρότερο... ούτε αυτοί είναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πράγματι.. σε αυτό έχεις τόσο δίκιο.
    Και εμένα μου δημιουργείται η απορία καθότι έχω και ένα πολύ πρόσφατο γεγονός στο μυαλό μου άμεσα σχετιζόμενο με τα παραπάνω λόγια σου, άραγε αυτοί οι άνθρωποι το κάνουν με δολιότητα και κρυψήνεια ή απλά ασυναίσθητα, από αίσθημα κατωτερότητας δημιουργημένο από ανασφάλειες που προέκυψαν σταδιακά στη ζωή τους δίχως σκοπιμότητα; είναι τόσο δύσκολο να το διακρίνεις αυτό... δυστυχώς...
    διότι εάν έχεις μάθει να αγαπάς την ειλικρίνεια όπως και να χει διακρίνεις το ΨΕΜΜΑ σε όλο αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή